یکی از قومهای هنر پرور ایران زمین، زنان و مردان ایل قشقایی است که آوازه هنر صنایع دستی زنان این ایل(گبه، گلیم، جاجیم و ...)در سرتاسر جهان پيچيده است. نقش و نگارهایی که زنان ایل قشقایی در مزین نمودن این هنر جاودانی به کار می برند، یکی از مناظر بسیار بدیعی را خلق می نمایند که چشم از دیدن آن سیر نمی گردد. کسانی آفریننده این آثار بدیع میباشند که در دورترین و خشکترین دشتها و کوهساران، گره عشق و هستی را با تمنای باران رحمت و اشک آسمان، به بهاری هزار رنگ مبدل مینمایند. آری اینها همان انسانهای پاک خداوندگارند که روح خدا در جان آنها با منجلاب دنیوی نیامیخته است.آنگاه که بزرگترین نقاشان و تصویرگران جهان در مقابل آثار سرپنجه های این هنرمندان زبان به تحسین میگشایند و قلم به پرده دل می دوانند اشک شوق و حسرت در دیده گانم روان می گردند که اینانند همان بندگان بی پناه از باران و باد و سرما و گرمایند.آری....                               ...گوهری کز صدف کون و مکان بیرون بود...